روش های شناسایی ناپیوستگی ها را می توان به شرح زیر خلاصه نمود:

الف) قرار گرفتن سنگ های رسوبی بر روی سنگ های آذرین : دراین حالت نباید هیچگونه شواهد دگرگونی مجاورتی در سنگ های رسوبی مشاهده میشود ونیز قطعاتی از سنگ های آذرین در سنگ های رسوبی دیده شود.

ب) قرار گرفتن سنگ های رسوبی بر روی سنگ های دگرگونی: در این وضعیت هم مرز سنگ های دگرگونی با سنگ های رسوبی نباید تدریجی باشد.

ج)انقطاع ناگهانی در ساختمان زمین شناسی : چنانچه ساختمان هایی از قبیل درزها ،گسلها ودایکها یکباره قطع گردیده وبخصوص اگر قلوه سنگ هایی از طبقات زیرین در طبقات فوقانی مشاهده گردد، احتمال وجود یک دگرشیبی در محل قطع شدگی وجود دارد.

د) وجود سطح فرسایشی: در امتداد اینگونه سطوح فرسایشی ممکن است خاکهای قدیمی، رسوبات قاره ای (مانند لاتریت وبوکسیت)، مناطق کلسیتی یا سیلیسی وغیره مشاهده می گردد .

ه) شواهد دیرینه شناسی : چنانچه طبقات رسوبی در یک دگریشی حاوی فسیل باشند ،با مطالعات فسیل شناسی می توان وجود یا عدم وجود ناپیوستگی بین لایه های رسوبی را به اثبات رسانید.

و) تغییر شیب طبقات نسبت به هم : چنانچه دو گروه طبقات رسوبی که بطور متوالی روی هم قرار دارند نسبت به هم شیب داشته باشند، ممکن است بین آنها یک سطح فرسایشی وجود داشته باشد و این دوسری طبقات نسبت به هم دگر شیب باشند.
ز) تغییر ناگهانی لیتولوژی در زمان: اگر تغییرات شدید وناگهانی لیتولوژی بین دو سری رسوبات متوالی مشاهده گردد ،این تغییرات سکانس رسوبی می تواند حاکی از وجود یک ناپیوستگی بین آنها باشد.