سقوط یک متئوریت (سنگ آسمانی) در حدود 10 کیلومتر قطر کافی است که غنی شدن ایریدیوم در مرز کرتاسه – ترشیری را توجیه نماید. این سقوط به احتمال بیشتر در دریا بوده است، زیرا هیچ نشانه ای از آن در خشکی وجود ندارد. با سقوط این سنگ آسمانی به محیط دریایی شرایط زیر حاکم گردیده است:

1-      آزاد شدن لحظه به لحظه بخار آب و co2 که موجب تشکیل اتمسفر سونا مانند گردیده که برای برخی گونه ها نامطلوب بوده وآنها را از بین رفته است.

2-      پرتاب غبارهای ایریدیوم وگازهای سمی (Co2,Na2o,no2) که با بخار آب مخلوط بوده باعث تیرگی وزهراگین شدن اتمسفر وایجاد شرایط قابل مقایسه با زمستان هسته ای اتمی شده است.

3-      توقف تابش خورشید وبنابراین سرد شدن هوا وکند شدن یا توقف فتوسنتز ودر نتیجه ناپدید شدن فیتوپلانکتونها وبعداً زئوپلانکتن ها که از مواد غذایی اصلی دریائی بوده اند. تمامی این عوامل می تواند فرضیه فوق را قوت بخشد.